یک چیز اینجا، این سرزمین سرد اما مثلا پیشرفته که دوست دارم، این است که هیچ کسی وقتی کنار خیابان ایستاده ایی (وقتی که یک خانم سنگین رنگین باشی یا روز روشن باشه) با اتومبیلش برایت بوق نمی زند، یا اینکه چراغ نمی دهد. چیزی که، آن وقتها در تهران تقریبا برایم یک آرزو شده بود. اینکه حداقل یک باری را که کنار خیابان ایستاده ام و منتظر تاکسی یا آشنایی هستم، بدون یک بوق یا چراغ این آقایون محترم سر شود (مسلمه که همه آقایون عزیز تهرانی منظورم نیست ولی بین همه آنهایی که با ماشین فخیمشان عبور میکردند، بالاخره یکی بود که این کار را میکرد، بعضیهاشان حتی همسر از همه جا بیخبرشان هم کنارشان نشسته بود و چراغ می دادند، این دیگر خیلی ستم بود و حسابی کفرم را بالا میاورد!). حالا مهم نبود چقدر سنگین رنگین باشی، چقدر حواست از عالم و آدم پرت باشد، چند سالت باشد، چراغه را میگرفتی! بگذریم، اما توی این چند وقت که اینجا هستم، خوشبختانه به کلی این عادت بوق خوردن و چراغ گرفتن را (اگر بشه اینجوری خلاصه اش کرد!) ترک کرده ام. برای همین شاید این اتفاق که برایم افتاد، به نظرم جالب آمد! دیرم شده بود (مثل همیشه!)، کیفم را برداشتم و پله ها را 2 تا یکی پایین آمدم. مثل برق اولین چهار راه را رد کردم . ازپشت کلیسای محلمان رد شدم، ساختمان قدیمی مهدکودک را رد کردم و در امتداد پارک شهرمان تقریبا شروع به دویدن کردم ( بازهم تقریبا مثل همیشه!) ، باید هر ظور شده، اولین وسیله نقلیه عمومی بعدی را میگرفتم . نه وقتش بود نه حوصله اش، که برای تراموا یا اتوبوس بعدی صبر کرد! همینطور که می دویدم، دیدم ماشین کلینک شهر از کنارم رد شد. ماشین چند ثانیه بعد جلوتر، درست وسط خیابان متوقف شد. یک کمی عجیب به نظرم آمد، یک مرتبه با ماشین وسط خیابان (حتی میان یک خیابان فرعی) توقف کردن، زیاد عادت آلمانیها نیست! بعد از چند ثانیه که تازه به نزدیکی ماشین رسیدم، یک مرد نسبتا مسن آلمانی (حدود 2- 53ساله)، با موهای فرفری و چهره ایی که یک جور هایی من را به یاد بابا نوئل می انداخت، پیاده شد. در حالیکه به من نگاه میکرد، یک کمی این پا و آن پا کرد، بعد یک قدم به طرف من برداشت و با تردید گفت: میتوانم شما را برسانم؟ کجا میخواهید بروید؟ حسابی تعجب کردم. گفتم: اه ... ، نه متشکرم من باید به اتوبوس بعدی برسم. مرد شانه هایش را بالا انداخت و گفت: من تا Koenigstrasse میروم، اگر مسیرتان یک جوری همان نزدیکی هاست، من میتوانم شما را هم تا یک مسیری ببرم. از دور دیدم که اتوبوس رفت. ماشین رسمی کلینیک شهر، رفتن اتوبوس و حسابی دیر شدن کارم و چهره مطمئن و بابا نوئل مانند آقاهه، بعلاوه این که دیدم مسیرم هم تقریبا یکی است، باعث شد که بگویم: باشه، خیلی ممنون میشوم. در عقب را باز کرد و من انبوه پرونده هایی که روی صندلی عقب بود، جابه جا کردم تا بتوانم بنشینم. حسابی کنجکاو بودم که چرا توقف کرده بود. آقاهه یک کمی که جلو رفتم پرسید که کجا برایم بهتر است، که پیاده شوم. بعد از چند ثانیه سکوت سینه اش را صاف کرد و گفت: راستش من دیدم شما داشتید، همینطور می دویدید، فکر کردم ، این خانم باید خیلی عجله داشته باشد، من باید به اون کمک کنم، برای همین توقف کردم. از استدلالش یک کمی خنده ام گرفته بود ، تصدیق کردم که خیلی عجله دارم. دیگر حرفی بینمان رد و بدل نشد، نزدیکی های محل کارم تشکر کردم و پیاده شدم. فکر میکنم بابا نوئل هم خرسند از این که امروز به یک نفر کمک کرده است سر کارش رفت. من هم با یک لبخند و فکر این که در دنیا آدمهای خوب هم پیدا میشوند، گاهی اما آنها شهامت کمک کردن را ندارند و گاهی هم ما شهامت قبول کمک را نداریم. این اتفاق هرگز دیگر تکرار نشد ولی برای من یک خاطره ساده ماند.

بیگانه اي در سرزمين ژرمنها� ارسال در تاريخ 1شنبه 28دی

دیشب یک جلسه داشتیم در مورد امکانات تحقیق در خارج از کشور آلمان کلی دانشجو و چند تا پرفسور شرکت کرده بودند نزدیک 35 کشور برای همکاری دو جانبه و پزوهش معرفی شده بودند. هند سریلانکا تایوان و ... هم بودند متاسفانه از ایران خبری نبود. جالب اینجاست که در حال حاضر آلمان با کسر بودجه شدیدی مواجه است و در خیلی از موارد هر چه که به پزوهش و برنامه های تحقیقاتی مربوط میشود را حذف کرده اند. بالاخره یک جا باید صرفه جویی کنند. دولت و مجلس آلمان هم یکی از راههای کاهش هزینه ها را در این بخش دیده است. با همه اینها این جور برنامه ها متوقف نشده اند. چرا که لازمه پیشرفت تکنولوزی سرمایه گذاری در تحقیق است. با همه اینها ما هم از این صرفه جویی بی نصیب نموندیم . قرارداد ناتالی را تمدید نکردند و نزدیک 2 ماه است که داریم با مسوولین مختلف کل کل میکنیم که به ناتالی نیاز داریم و این عمل روند کار گروه را مختل میکند. اما کو گوش نوا ... برنامه برنامه است سالی 2 نفر باید از سیستم حذف شوند و این دفعه قرعه به نام ناتالی ما خورد. دیشب اما بعد از یک کمیسیون مهم حبر دادند که ناتالی برای 7 ماه میماند و بودجه اش را از ذخیره های پزوهشی مجموعه میپردازند. باز هم غنیمته ... کلی برای ناتالی خوشحال شدم. نمی دانم اگر اینجور پیش برود وضع این زرمن ها چه میشود. ما که از اول اوضاعمان توی کشور در حال توسعه مان خوب نبود عادت داریم به همه جور مشکلات و سختی ها... اما اینها که برای خودشان کسی بودند نمی دانم حالا که این جوری دارند سقوط میکنند چه حالی دارند. البته هنوز هم ما کجا و اونها کجا... اما فکر نکنید این جا هم همه جیز روبه راهه ... یک روز برای خودت کسی هستی فردا پا شدی میبینی همه اش تمام شد. گاهی هم اینجوریه دیگه. برای همین از این جمله سعدی خوشم می آید و سعی میکنم همیشه برای خودم تکرارش کنم: آنچه را نپاید دلبستگی را نشاید.

بیگانه اي در سرزمين ژرمنها� ارسال در تاريخ 5شنبه 24دی

خب دو روزه که اینجا یک سره داره میباره. آدم حوصله اش سر میره! آسمون خاکستری، آدم ها هم یک جورایی خسته و کسل، و هوا سرده ! تازه دیشب همانطور که هواشناسی پیش بینی کرده بود، یک طوفان هم بهش اضافه شد. امروز هم انگار اینجوریه! اما بیخیال طوفان، موفان. تصمیم دارم، صبح خیلی زود بیرون بزنم. روزهای خر کاری دوباره شروع شد! اما هیچی بهتر از کار و کار آدم را مشغول نمیکند. رئیسم دیروز یه سری بهم زد و یک مجله علمی که خودش رئیس هئیت تحریره اش است (به رسم هدیه مثلا) بهم داد. بعد پرسید: خب باز هم تنها شدین؟ یک لبخند زوری زدم و گفتم: بله. گفت: اوهوم ! خب پس حالا می توانید تمام وقت و تلاشتان را صرف علم و تحقیق کنید. یک کم نگاهش کردم و توی دلم فکر کردم: به! به! رئیس آلمانی، بامزه ندیده بودم، که اون هم مستفیظ شدم! یک لبخند زوری دیگر زدم و گفتم: آها، بله! آقای رئیس من هم کلی کیفور که به من لطف کرده و یک سری تکان داد و انگار که بخواهد بگوید، خواهیم دید و رفت . البته از حق نگذریم مجله هه حیلی توپ بود، هنوز نرفته بود، نشستم به خوندنش. گاهی خیلی خوبه آدم کسانی دور و برش داشته باشه، که یک جوری بخواهند باهات همدردی بکنند، حتی اگر ندانند چطور. خود تلاششون بامزه است و میتونه یک کمی خلق آدم را باز کنه! قبول ندارین؟ بگذریم اگر بخواهم در راه علم و دانش صبح سحر بزنم بیرون باید همین جا قطع کنم . مخلص همه دوستان که اظهار لطف کردند. به قول خانم کتبالوی عزیزم دوستتان دارم و خداحافظ.

بیگانه اي در سرزمين ژرمنها� ارسال در تاريخ 3شنبه 22دی

امروز باز یک تکه دلم کنده شد و رفت.

یک تکه دیگر از دلم بود، که میرفت، وقتی که آن 2 تا پلیس آلمانی با آن یونیفرم های بد رنگشان 55 دقیقه تمام با آن نگاه مات و یک کمی متعجبشان به من زل زده بودند، که چرا مدتهاست خشک و صامت به راهروی خالی گیت بی (Gate B) خیره مانده ام ...
آن وقت که چند بار تا مرز منطقه ممنوعه که من ایستاده بودم، جلو آمدند، که بگویند، خانوم جون پات توی منطقه ممنوعه است و یک جوری من را دک کنند ...
... اما نمی دانم چرا، نگاهشان که به نگاهم گره میخورد، نگاهشان را می دزدیدند و بر میگشنتد سر موقعیت اول خودشان... توی نگاهم چیزی بود مگر؟ یا توی چشمانم...؟

امروز باز یک تکه دلم کنده شد و رفت.

انوقت که دستهایم را به شیشه بزرگ مدور سالن دی (Halle D) چسبانده بودم و از 2 باند پهن پرواز فرودگاه فرانکفورت با آن همه هواپیماهای ریز و درشت که کنار باند پرواز جای خوش کرده بودند، فقط و فقط هواپیمای نسبتا کوچک ایران ایر را با آن نقش چشم نواز سرستون های پایتخت حماسی سرزمینم تخت جمشید میدیدم ...
آنوقت که هواپیمای کوچک ایران ایر یک گوشه آسمون آن دوردست ها سمت شرق اوج گرفت، دور زد و توی آسمون گم شد ...

یک تکه از دلم بود که باز جدا شد و رفت... .

... به خودم گفته بودم، این دفعه سر درد نمی گیرم . این دفعه نوک دماغم مثل لبو قرمز نمی شود. اما گاهی آدم حرف خودش را هم به گوش نمی گیرد، چه برسد به حرف این دل سرکش را ... فکر کنم، هنوز حیلی مانده است تا یاد بگیرم با هر پروازی که به سوی ایران میپرد، یک تکه از دلم را نپرانم. خیلی مانده...

فکر کردم، از فرودگاه بدم می آید، چون همه اش آنها را که دوست دارم، ازم جدا میکند. حالا اما، فکر میکنم که فرودگاه فرانکفورت را با همه آن حاطره هایی که وقتی به یادش می افتم، یک جایی ته دلم تیر میکشد و توی گلویم یک غده کوچولو بالا می آید، دوست دارم .

این گیت بی (Gate B) میهمانم را به مهمانی حانه کوچکم آورد. طفلکی آنفدر ها هم بد نیست. آهای دروازه بی! من باز هم می آیم، 100 بار دیگر هم، اگر باز با دیدنت اشک توی چشمهایم جمع شود، من باز هم می آیم . این بار می آیم، تا باز میهمانم را، میهمانانم را ازت تحویل بگیرم.

میهمان عزیزم تو هم که رفتی، زودی دوباره برگرد، یک دل هست، که اینجا صدات میکنه... سفرت به سلامت.

بیگانه اي در سرزمين ژرمنها� ارسال در تاريخ شنبه 20دی

من و میهمان عزیزم میان یک شهر غریب، اما بقول ناتالی یک جهانشهر Weltstadt ، پاریس، بودیم. دل من و میهمانم هم از مصیبت بزرگی که برای هموطنانم اتفاق افتاده بود عزادار و ماتم زده بود... سفر دو روزه، بلیط و غیره را اما از خیلی وقت پیش برنامه ریزی کرده بودم و نمی توانستم لغوش کنم. تا چند ساعت قبل از سفر هم البته تصمیم داشتم، نروم. میهمانم اما به این تردید پایان داد و گفت، می رویم، رفتن و نرفتن مان کمکی به بمی ها و مردممان نمی کند. این شد که خودمان را در میان پاریس پیدا کردیم. نزدیکی های سن میشل کمی جلوتر از دانشگاه سوربون در قلب شهر بودیم. ریسه ها روی درختان کریسمس چشمک میزدند، چراغانی های توی شهرهم ... ، توی دلم به این همه شادی، به این همه بی خیالی حسرت میخوردم. کاشکی میتوانستم بدون فکر کردن به آوره های چادرنشین خاک سرد کویر توی خیابان های شهر قدم بزنم. کاشکی میشد ... و هزاران کاشکی دیگر ...

میهمانم سرما خورده بود، هوای شهر پاریس سرد بود، کمی از سرمای صفر درجه را حس میکردی و باز یاد آن ها که توی سرمای سرد بیابان های کشورم دلشان، روحشان و پاره های تنشان مرده بود می افتادی...

میهمان عزیزم تب داشت،ساعت 18:30 و درست پنج ساعت و نیم قبل از تحویل سال نوی میلادی بود. همان نزدیکی، نزدیک رودخانه سن، یک داروخانه پیدا کردم. با این عزم که قرص مکیدنی گلو درد برایش بخرم ، وارد داروخانه شدم. توی این فکر بودم که باید به انگلیسی به اون خانم میانسال کوچولو و یک کمی تپل و مهربون فرانسوی پشت پیشخوان بگویم cough candy یا cough drop می خواهم، که خانمه داروساز به فرانسوی ازمن سووال کرد چه میخواهم. فرانسوی ها از این نظر جالبند که وقتی با آنها انگلیسی هم حرف میزنی (اکثرا البته به استثنا نسل جوان و تحصیل کرده) فرانسه جوابت میدهند. (نمی دانم یا تعصب معروف خودشان را نسبت به زبانشان دارند یا اینکه آنقدر که انگلیسی میفهمند نمی توانند حرف بزنند. یعنی انگلیسی را به صورت غیر فعال در حافظه دارند. به عبارت دیگر passive در مقابل active) حالا نمی دانم چرا فکر میکنند آدم حتما میفهمد، اینها چه میگویند لابد همان حکایت passive در مقابل active است و فکر میکنند، همونجور که اونها انگلیسی میفهمند ولی حرف نمی زنند، مخاطب هم فرانسه میفهمد، هرچند که مکالمه را مثلا به انگلیسی آغاز کرده است. (بگذریم خب این هم یک جورش است دیگر... منکه فرانسوی نیستم که بدانم چه فکر میکنند. فقط عقل میکنم و هیچوقت آلمانی سووال نمی کنم، چون با این علاقه ای که این دو ملت به هم دارند، همان فرانسوی را هم جواب نخواهم گرفت.)

خانم مهربون همینطور به حرفهایم گوش داد. بعد با لبخند کله اش را تکان داد که یعنی نفهمیده است. با درماندگی به میهمان عزیزم نگاه کردم. بعد شروع کردم به توضیح دادن علایم بیماری.
من: خانم جون من از این آب نبات ها می خواهم، این شکلی ... (اشاره به یک سری قرص های آب نباتی،که جلوی پیشخوان بودند.) برای وقتی که سرما خوردی و توی گلوت احساس درد میکنی، مخصوصا آب دهنت را که قورت می دهی. این شکلی ... (آب دهنم را با یک حالتی که انگار درد میکشم، قورت دادم.)
خانم دکتر دارو ساز: oui (وی = بله) . یک بسته نشانم داد . کمی بسته را برانداز کردم . روی بسته اش فقط به فرانسه نوشته بود. به نظر درست می آمد.
من: باشه . خوبه . همین است، که می مکی گلوت خوب میشه؟
خانم دکتر دارو ساز: oui oui ... یک کمی فکر کرد بعد گفت: ...non Mais ( اما نه ...). یک بسته دیگر که سفید بود و رویش قرص های زرد رنگی چاپ شده بود، از توی قفسه داروها بیرون آورد.
خانم دکتر دارو ساز:

you can eat 6 per days, this is better...

کسی میدونه آیا در آلمان مرجعی برای زلزله زدگان لباس جمع آوری میکند؟ الان یک پیام از یک انجمن خیریه دریافت کردم که میخوان لباس گرم جمع آوری کنند و به ایران بفرستند و سووال کرده بودند که به کی باید این لباس ها رو بدهند.

خدایا دلم میخواد بدونم آخه چرا؟ چرا اگر زلزله میفرستی توی سرزمین پهناور من درست جایی می فرستی که 100 هزار نفر توی خونه های تنگ و کوچیک به هم زندگی میکنن؟ چرا اگر خشمت را می خواهی نشان بدهی 5 صبح یک روز تعطیل رو انتخاب میکنی که رختخواب گرم مردم محروم شهری گور سردشون بشه؟ چرا باید مردم رنج کشیده سرزمین کویری من تلخ ترین حادثه سال 2003 را تجربه کنند؟ چرا سهم ما از یک مناسبت خوب (میلاد مسیح) انقدر تلخ بود؟ کسی هست به سووال های من جواب بده ... دیگه نمی توانم بنویسم. دلم میخواست میتونستم کاری کنم...

بیگانه اي در سرزمين ژرمنها� ارسال در تاريخ جمعه 5 دی

ناقوسها دارند میزنند. من صدای ناقوسها را دوست دارم . کاشکی میشد صدای ناقوس ها را برایتان اینجا بگذارم. میهمانم هنوز خواب است و من فرصت را مغتنم شمرده ام و یکی دو خطی مینویسم. هوا گرفته، ولی برفی در کار نیست. روی سقف شیروانی مقابل پنجره ام، کمی از برف پریروز باقی مانده و رنگ قهوه ایی سفال های سقف با برف ترکیب سحرآمیزی ساخته است. دودکش قرمز رنگ روی پشت بام مقابل پنجره ام دود نمی کند، فکر کنم، همسایه هایم هنوز خوابند. اگر دود هم بلند می شد، تابلوی توی قاب پنجره ام تکمیل بود، فکر کنم، آن وقت خودم را واقعا توی یک قصه حس میکردم. الان هم یک جورایی میکنم . یک قصه فرنگی البته ... توی قصه های شرقی، خورشید هست، آسمان خاکستری نیست، سقف ها گنبدی اند و دیوارها و کوچه ها بوی کاهگل می دهند. بوی خاک ...

خانه من هم به نوعی زیر شیروانی است، با وجود اینکه خیلی کوچک است و گاهی رطوبت هوای زرمنی توی حمام کوچکش قارچ های سبز رنگ پرورش میدهد، من خیلی دوستش دارم و حس میکنم که با من حرف میزند و من را هم، همانقدر که من او را دوست دارم، دوست میدارد. گاهی که مجبورم تا دیروقت کار کنم حس میکنم نگرانم است و باید حتما قبلش به او خبر بدهم. (فکر کنم از عواقب تنهایی است...) خوشحالم که عزیزان و دوستانی دارم ، سقفی و یخچالی و دلی که میتواند عاشق شود و همه را (حداقل خیلی های را) دوست بدارد.

امروز با وجود اینکه آسمون حاکستریه دل من رنگش حنثی مثل رنگ دود سیگار نیست . فکر کنم اگه تویش رو میتوانستم نگاه بکنم سبز بود شایدم آبی . نمی دونم . دلم میخواهد اینجا فقط بنویسم که همه را دوست دارم و زندگی واقعا رسم خوشایندی است.
سعی میکنم از همه اون چیزهایی که دارم لذت ببرم و برای همه اون چیزهایی که میخواهم بجنگم . من یک سرخپوست واقعی ام. خدایا ممنوم که مرا یک جنگجو آفریدی. خدایا هیچ وقت فدرت مبارزه را ازمن نگیر. بگذار ایستاده با مشت بمیرم ... .

خدایا خیلی دوست دارم. کمکم کن تو هم یک کم دوستم داشته باشی. ممنون.


خدایا من خوشبختم. ممنونم. اگه میشه کمک کن آدمهای بیشتری خوشبختیشون رو ببینند. ممنونم.

بیگانه اي در سرزمين ژرمنها� ارسال در تاريخ 5 شنبه 4 دی