LESZCZE MIESZKAŃCY DNA

Leszcz jest jednym z największych słodko-wodnych przedstawicieli rodziny karpio-watych. Swojej spłaszczonej i zwartej budo­wie ciała zawdzięcza łatwość poruszania się wśród trzcin i wodorostów porastających płycizny. Długa ciemna płetwa grzbietowa osadzona jest w pobliżu czarnego, głęboko wciętego ogona.
Młode leszcze mają srebrną barwę. Gdy do­rastają, przybierają głęboki, oliwkowozłoty kolor. Grzbiety dojrzałych osobników są ciemne, boki - zielonkawo-brązowe, a pod-brzusza - białe. Niektóre leszcze z zaburze­niami systemu nerwowego mają specyficzne ubarwienie - jedna część ciała może być zde­cydowanie ciemniejsza od drugiej.
Początkowo żywią się glonami oraz plank-tonem, później zaś przechodzą na owady. W pełni dorosłe osobniki jedzą właściwie wszystko - rośliny wodne, larwy owadów, małe ryby i bezkręgowce żyjące na dnie. Większe i starsze leszcze podczas nocy często polują na narybek i drobnicę. Niekiedy ca­łe stada spławiają na powierzchni - to znak, że przygotowują się właśnie do żerowania. Ryby tego gatunku nie są wybredne w wy­borze pokarmu. Zwabić je można na wiele przynęt. Złakomią się na kukurydzę, robaki, kulki proteinowe, larwy i chleb, pod warun­kiem, że umieścisz je bezpośrednio przy dnie.

Siedliska leszczy
Leszcze to stadni mieszkańcy podwodnego świata. Ławica tych ryb może zawierać wie­le okazów o wadze 1-1,5 kg. Obrona przed drapieżnikami to prawdopodobnie jeden z powodów, dla których formują tak du­że grupy. Ogromna liczebność zdaje się za­pewniać im poczucie bezpieczeństwa.
Leszcze uchodzą za ryby zamieszkuj ące wo­dy stojące. Dobrze czują się w płytkich zato­kach porośniętych trzciną, gdzie żerują i wy­grzewają się na słońcu. Wbrew pozorom ma­ją jednak dużo lepsze zdolności adaptacyjne, niż się powszechnie uważa. Dzięki temu do­skonale czują się także w rzekach o umiarko­wanym, a nawet szybkim nurcie. W takich wodach schronienia przed głównym prądem szukają w naturalnych kryjówkach: korze­niach drzew, zagłębieniach dna lub przy pod-mytych brzegach. Duże ilości urozmaiconego i łatwo dostęp­nego pokarmu to podstawowy warunek wy­stępowania dużych stad leszczy. Wody o ob­fitych pokładach mułu i bogatej florze za­pewniają doskonałe schronienie i żerowisko. Zazwyczaj kryją w sobie mnóstwo owadów i ślimaków, ważnego źródła pokarmu. Ławi­ce leszczy mogą być liczne również w wodach regularnie odwiedzanych przez wędkarzy, używających tak dużych ilości zanęty i przy­nęty gruntowej, że ryby są systematycznie dokarmiane.

Cykl rozwoju
Tarło tego gatunku zazwyczaj odbywa się pod koniec maja lub na początku czerwca. O tej porze roku temperatura wody docho­dzi do 14-17° C. Samce wybierają tarlisko, a na ich głowach i ciele wykształcają się twar­de rogowe wyrostki, którymi pocierają o bo­ki samic. Jest to sygnał, że czas składać kleistąikrę. Ogromne jej ilości zostają złożone na liściach wodorostów, trzcin, podwodnych ko­rzeniach drzew lub po prostu śmieciach na dnie rzek i jezior. Każda samica tego gatunku składa od 300.000 do 400.000 jaj. Młode leszczyki wy­lęgają się w okresie od trzech do dwunastu dni w zależności od panującej temperatury otoczenia - im woda cieplejsza, tym szybciej następuje wylęg. Jedynie niewielkiej części narybku udaje się przeżyć. W pierwszym roku życia małe leszcze osią­gają długość 7,5-12,5 cm. Generalnie tem­po ich wzrostu jest bardzo wolne. Dopiero po pięciu lub sześciu latach ryby ważą około kilograma, a wagę 2-3 kg osiągają dopiero w dziesiątym roku życia.