ODPORNA PŁOĆ

Płoć jest bardzo odporna na zanieczyszczenie wody i niedostatek tlenu. Dzięki temu potrafi przetrwać różne katastrofy powodowane przez człowieka i jest najpospolitszą rybą naszych wód.

Niedoświadczeni wędkarze mają proble-jL\| my z odróżnieniem płoci od wzdręgi. Ciało obydwu ryb pokrywają duże łuski, a grzbiety są zielonkawe. Jednak boki płoci charakteryzuje srebrzysty połysk, podczas gdy u wzdręgi jest on złotawy. Tęczówka oka płoci jest czerwona, a wzdręgi złota. Oba ga­tunki często tworzą hybrydy.

Żerowanie
Narybek i bardzo młode osobniki przez pe­wien okres żywią się jedynie planktanem, ale z upływem czasu do głównych składników diety włączają glony oraz bezkręgowce, np. ślimaki i larwy owadów, zwłaszcza ochotki. Ulubionym pokarmem dużych płoci są nie­wielkie małże - racicznice i groszówki. Du­że okazy, szczególnie krzyżówki płoci i lesz­cza, mogą być kanibalami i żywić się swoim narybkiem.

Cykl rozwoju
Płocie zdecydowanie lepiej czują się w wo­dach stojących i rzekach o wolnym nurcie. Zamieszkują jednak także rzeki szybkie i w miarę głębokie. Natomiast w bystrych, płytkich strumieniach nie czują się zbyt do­brze. Płocie cechuje duża odporność, stąd też można je bez szczególnego trudu spotkać na­wet w bardzo mocno zanieczyszczonych akwenach. W niektórych łowiskach płocie nie są na­rażone na zakusy drapieżników. W tych nie­naturalnych warunkach ich populacja może nadmiernie się rozrastać, prowadząc do po­wstawania bardzo dużych ławic złożonych z małych ryb o maksymalnej wadze docho­dzącej do około 15 dekagramów. Skarłowa-ciałe osobniki można też często spotkać w kwaśnych leśnych jeziorkach, ubogich w pokarm. W żyznych, bogatych w pokarm wodach z dużą liczbą drapieżników, populację płoci regulują szczupaki, sandacze i okonie. W te­go typu wodach jest ich mniej, ale za to znacznie większych. Zazwyczaj płocie osią­gają maksymalną wagę po upływie dziesię­ciu do piętnastu lat. Tempo wzrostu jest uzależnione od ilości dostępnego w danym zbiorniku pokarmu. Tarło odbywa się na płyciznach w okresie od kwietnia do czerwca. Kleista ikra o żółta­wym zabarwieniu przywiera do roślin wod­nych i kamieni. Płocie są bardzo płodne co także tłumaczy liczebność tych ryb. Średnio na pół kilograma wagi ciała samicy przypa­da około 20 tys. jaj. W latach, gdy wiosna jest łagodna, tarło rozpoczyna się dość wcze­śnie, dzięki czemu więcej młodych osobni­ków przeżywa. Takie lata to okres obfitości pokarmu dla drapieżników. Gorzej jednak, kiedy drapieżników jest mało, gdyż dochodzi wtedy do zagęszczenia stada. Samce w okresie bezpośrednio poprze­dzającym tarło wykształcają na głowach bia-ło-szare brodawki wielkości główki od szpil­ki. Tylko ich obecność pozwala odróżnić sam­ce od samic