OKOŃ - PASIASTY DRAPIEŻNIK

Okoń ma mały ogon, dlatego nie porusza się zbyt szybko, ale na dłuższych dystan­sach pływa całkiem nieźle.

Żerowanie
Okonie polują na ryby wielu gatunków. Mło­de osobniki żywią się głównie skrupiakami. W menu starszych dominują larwy owadów, np. ochotki. Jeśli w ich zasięgu znajdą się ma­łe ryby, polują na nie. Okonie po przekrocze­niu granicznej wagi 100 g zaczynają bardzo szybko rosnąć. Jeśli jednak w odpowiednim momencie nie mogą żywić się rybami, karło­wacieją, a wagę 100 g osiągają dopiero w siód­mym roku życia.
Młode okonie polują w stadach. Ukryte wśród wodorostów czyhają na małe ryby, głównie ukleje i płocie. Gdy te nieopatrznie zbliżą się do ich kryjówki, stado rzuca się w pościg. Trwa on tak długo, aż ofiary pod­dają się ze zmęczenia. Atak okoni polega na podgryzaniu zdobyczy ogona. Ich cechą charakterystyczną jest to, że za­wsze zaczynają pożerać ofiary od ogona. Okonie przeważnie żywią się drobnicą. Większe osobniki o wadze 0,45 - 0,9 kg za­zwyczaj polują na sztuki ważące 20 - 60 g. Co jest interesujące, okonie są kanibalami. Znajdują dużą przyjemność w łapaniu i po­żeraniu narybku lub małych osobników swo­jego własnego gatunku.

Życie w stadzie
Okonie preferują wody stojące lub wolno pły­nące, obfitujące w gatunki małych ryb. Dobra widoczność jest niezbędna przy ich sposobie żerowania. Dlatego najlepiej czują się w czy­stych, klarownych wodach. Mogą także prze­trwać w rzekach o bardzo szybkim nurcie, jed­nak tylko wtedy, gdy woda w nich nie jest zbyt zamulona. Okoni nie spotyka się w górskich rzekach i zakwaszonych jeziorach. Młode osobniki tworzą stada złożone z ryb w tym samym wieku. W miarę dorastania zaczynają prowadzić samotny tryb życia. Nie dzieje się tak dlatego, że starsze ryby tracą instynkt stadny, ale przez to, że każde stado z czasem maleje w sposób naturalny.

Rozmnażanie
Samce osiągają dojrzałość płciową między szóstym a dwunastym miesiącem życia. Nie przeszkadza im w tym fakt, że mają tylko 5 - 8 cm długości. Samice są gotowe do roz­mnażania dopiero w trzecim roku życia. Na ogół są one większe od samców. Tarło w zależności od warunków atmosfe­rycznych trwa od marca do połowy czerwca. Samica składa około 300 tys. jaj w natural­nych kryjówkach - wśród wodorostów, zato­pionych gałęzi, otoczaków. Zazwyczaj robi to na płyciznach, gdzie woda nagrzewa się naj­szybciej. Narybek wykluwa się już w tydzień po zapłodnieniu jaj.

Okoń
Poławiany jest metodami tra­dycyjnymi na przynęty zwie­rzęce oraz niewielkie żywce lub rosówki. Występuje prak­tycznie we wszystkich typach wód nizinnych, osiągając naj­większe rozmiary w toniach stynkowych i głębokich jezio­rach. W Polsce osiąga wiel­kość do 3 kg i 60 cm długo­ści. Do okazów zalicza się okonie ważące około 2 kg. Największy polski okoń, zło­wiony w 1986 r. przez Jacka Nowakowskiego, miał 2,65 kg i 50 cm.

Dobre łowiska okoni
Okonia bardzo dobrze łowi się na Mazurach. Godne po­lecenia jest tam jezioro Śniardwy, znane z występo­wania dużych okazów. Popu­larne jest też jezioro Roś. W Polsce centralnej najle­piej wybrać się nad Zalew Zegrzyński pod Warszawą, w pobliżu miejsca gdzie łączą się rzeki Bug i Narew. Prawdziwy raj miłośnicy okonia znajdą na południu kraju. Zbiorniki Turawa i Gtębinów na Opolszczyźnie powinny zadowolić każdego. Ładne sztuki można złapać też w Mietkowie pod Wro­cławiem czy w zbiorniku Słup koło Legnicy. W ostat­nich latach coraz częściej mówi się także o Jeziorze Pilchowickim w Jeleniogór­skiem.