Wielu początkujących wędkarzy ma kłopoty z odróżnieniem krąpia od leszcza. Wystarczy
jednak, że poznasz kilka podstawowych różnic i... po kłopocie

Krąpie zasiedlają nasze jeziora, rzeki i zbiorniki zaporowe. Nie brakuje ich też w ujściach rzek i w przybrzeżnych wodach bałtyckich.
Tylko młode krąpie i leszcze są jednako­wo srebrzyście zabarwione. Z wiekiem lesz­cze przybierają złocistą barwę, podczas gdy krąpie pozostają srebrzyste przez całe życie. Co więcej, krąpie dorastają zaledwie do po­lowy wielkości, jaką osiągają leszcze. Z tego właśnie powodu łatwo pomylić młodego leszcza z dojrzałym krąpiem.
Łuski krąpia są większe i mniej liczne, więk­sze są również oczy, a płetwy piersiowe i brzuszne mają czerwonawą nasadę (u lesz­cza są w całości ciemno zabarwione).
Najpewniejszym sposobem odróżnienia obydwu gatunków jest policzenie łusek w li­nii nabocznej - u krąpia ich liczba wynosi od 44 do 48, u leszcza od 51 do 60.
Ryby obydwu gatunków mogą się swo­bodnie krzyżować z płodami i wzdręgami. Ubarwienie ciała mieszańców, liczba łusek w linii nabocznej itd., są pośrednie w stosun­ku do rodziców. Czasami trzeba eksperta, by odróżnić hybrydę od prawdziwego krąpia. Podobnie jak leszcze, krąpie mają mocno wygrzbiecone, bocznie spłaszczone ciało, co pozwala im poruszać się swobodnie pomię­dzy zanurzonymi łodygami roślin. Zwiększa to liczbę miejsc, w których krąpie i leszcze mogą żerować oraz zapewnia możliwość sku­tecznego skrywania się przed drapieżnikami (w wielu wodach ryby obydwu gatunków sta­nowią dużą część pożywienia szczupaków).

Spokojne wody
Krąpie wybierają z reguły takie same siedli­ska, jak leszcze - nizinne jeziora, stawy, ka­nały, wolno płynące rzeki i rowy melioracyj­ne. Można je spotkać w akwenach z bogaty­mi zakwitami glonów oraz w wodach niosą­cych dużo zawiesiny. Krąpie przejawiają największą aktywność latem i jesienią, natomiast zimą zdają się za­padać w odrętwienie. Tworzą wówczas duże stada, których li­czebność maleje w miarę wzrostu ryb. Cza­sami występują w stadach mieszanych, wspólnie z jelcami, wzdręgami i płodami.

Wspólne biesiadowanie
Krąpie żerujące na dnie i w środkowej toni żywią się małymi bezkręgowcami - ślimaka­mi, pierścienicami, skorupiakami, larwami owadów, a także roślinami. Stada krąpi, mo­gące liczyć po kilkadziesiąt osobników, prze­czesują dno w poszukiwaniu pokarmu, a ze względu na swą liczebność są zmuszone do ciągłego przemieszczania się w akwenie.
Krąpie przeorują górną warstwę mułu, wskutek czego uwalniają duże ilości gazu błotnego, unoszącego zawiesinę z dna, aż do powierzchni (nawet w głębokiej wodzie). Warto więc dokładnie obserwować łowisko, by móc na podstawie tych oznak zlokalizo­wać stado krąpi. Jest to zdecydowanie ła­twiejsze na wodach stojących.

Cykl życiowy
Krąpie trą się najczęściej na początku czerw­ca. Na tarliska wybierają płytkie, zarośnięte i prześwietlone słońcem miejsca. Na tydzień przed przybyciem samic, samce, na których głowach pojawiają się twarde guzki wysypki tarłowej, zajmują terytoria lęgowe i zdecydo­wanie bronią ich przed rywalami.
Rytuał tarłowy ma miejsce wczesnym świ- * tem i o zmierzchu. Samce zapędzają samice w wodorosty i tam je okrążają. Ocieranie się samców wywołuje u samic odruch wydalania dojrzałej ikry, którą samce natychmiast pole­wają mleczem. Większość lepkich, żółtych jaj przykleja się do wodorostów, a te, które opa­dają na dno, giną z niedostatku tlenu.
Po wykluciu się, larwy wzdręg dorastają w umiarkowanym tempie, osiągając po ro­ku długość 6-8 cm. W tym wieku są jeszcze wysmukłe; wyraźnie wygrzbiecają się dopie­ro po osiągnięciu wieku dwóch lat.