TAJEMNICZY WĘGORZ

Węgorze są nieuchwytne, choć mogą zamieszkać w każdej wodzie - w kanale, rzece,
jeziorze i stawie. Wbrew powszechnym przekonaniom jest ich dość dużo.

Chyba nikt nie pomyli z inną rybą wijących się, wężopodobnych węgorzy. Mają dłu­gie, pokryte śluzem ciało i duży pysk z wy­stającą żuchwą, wypełniony wieloma rob­nymi zębami. Płetwy grzbietowa i odbyto­wa łączą się przy ogonie w jedną linię, i tyl­ko małe płetwy piersiowe trochę przypomi­nają płetwy „normalnej" ryby. Płetw brzusz­nych węgorze nie mają wcale.
W miarę dojrzewania ich ubarwienie ulega zmianie, generalnie jednak górna część ciała węgorza na ogó jest czarna lub brązowa, bo­ki żółte albo srebrzyste, a podbrzusze - białe. Długość ciała dojrzałych osobników jest róż­na. Samice są większe i rosną często do dłu­gości 1 metra, podczas gdy samce osiągają najwyżej połowę tej długości. Węgorze rosną niezwykle wolno. Dopiero w wieku 12 lat osiągają dojrzałość płiową i są w pełni przy­gotowane do wędrówki na tarło (niektórym osobnikom nigdy się to nie udaje i na zawsze pozostają w słodkowodnych pułapkach).

Wielu wędkarzy traktuje małe węgorze ja­ko dopust boży, bo kiedy ryba usiłuje się wy­rwać, często splątuje żyłkę i wszędzie zosta­wia śluz. Duże węgorze mają swoich wier­nych zwolenników, dla których stanowią nie lada wyzwanie. Węgorz, ten nocny drapież­nik i padlinożerca, podczas polowania w du­żym stopniu polega na swoich wyostrzonych zmysłach węchu i wzroku. Nie wybrzydza. Je ryby, kiełże i ślimaki - żywe i martwe. W żwirowniach i rzekach, w których węgorze są liczne, ryby te czynią duże spustoszenie wśród ikry i narybku innych gatunków.


Cykl życiowy
U węgorzy najbardziej fascynuje niespotyka­ny cykl życia. Dorosły osobnik ulega prze­obrażeniu jeszcze w środowisku słodkowod-nym. W chwili osiągnięcia dojrzałości płcio­wej zmienia kolor z żółtego na srebrny.
Kiedy ryba przestaje żerować (gromadzi duże zapasy tłuszczu na długą i wyczerpują­cą drogę), jej głowa staje się wówczas bardziej wyostrzona, a oczy dużo większe. W ten spo­sób ciało węgorza przygotowuje się do wę­drówki przez ocean.
W tej postaci ryba jest już gotowa do dłu­giej, niekiedy nawet trzyletniej migracji. Niektóre odcinki drogi węgorze przemierza­ją wyłącznie drogą lądową, ponieważ potra­fią znacznie dłużej niż inne ryby wytrzymać poza środowiskiem wodnym. Pomagają im w tym niewielkie pokrywy skrzelowe, blo­kujące duże jamy skrzelowe wypełnione za­pasem wody (na zewnątrz wyglądają jak ma­łe wybrzuszenia po obu stronach głowy).
Ich cel wędrówki to atlantyckie Morze Sar-gassowe koło Bermudów. Choć nigdy nie udało się złowić węgorzy w okresie tarła (wła­śnie dlatego ich cykl życia pozostaje zagad­ką), w planktonie znaleziono młode larwy tych ryb. Najprawdopodobniej węgorze trą się na bardzo dużych głębokościach (do 400 metrów). Po odbyciu tarła giną. Po wylęgu młode osobniki docierają do wy­brzeży Europy za sprawą Golfsztromu (Prą­du Zatokowego). W drodze przeistaczają się z podobnej do listka larwy w tzw. szkliste wę­gorze. Ich nazwa bierze się stąd, że są prze­zroczyste. Ciemnieją dopiero w trakcie wę­drówki w górę rzek. Cel podróży to wiele roz­maitych wód europejskich.

Węgorzowe pasaże
Mimo dużej zwinności, szkliste węgorze czę­sto mają duże problemy z dotarciem do ce­lu z powodu tam i przegród na rzekach. W niektórych krajach to zadanie ułatwiają im specjalne przepławki, zbudowane z pokry­tych drucianą siatką gałązek. Z takich węgo­rzowych pasaży słynie angielska rzeka Se-vern, w której co roku odławia się szkliste wę­gorze do zarybiania wędkarskich łowisk.