TROĆ WĘDROWNA

Jeden z najbardziej zaciętych sporów pro-I wadzonych przez ichtiologów w ciągu Ostatnich 150 lat dotyczy stopnia pokrewień­stwa między odmianami pstrąga zamiesz­kującymi wody Europy. Zdania na ten temat są podzielone. Według jednej z teorii tylko w Wielkiej Brytanii wyszczególnić ich moż­na dwanaście. Tymczasem z najnowszych ba­dań wynika, że istnieje tylko jeden gatunek pstrąga, którego poszczególne osobniki róż­nią się od siebie w zależności od miejsca wy­stępowania i warunków życia. Mimo tego debata o pstrągu trwa. Ostat­nio na przykład pojawiły się pogłoski, że je­den ze zbiorników w Irlandii zawiera trzy róż­ne odmiany tych ryb, zupełnie odmienne od pstrągów zamieszkujących pozostałą część Wysp Brytyjskich! Wędkarz łowiący dzikie pstrągi wie, że ry­by tego gatunku różnią się od siebie wyglą­dem zależnie od terenu ich występowania.

Troć nie jest oddzielnym gatunkiem, lecz wędrowną formą pstrąga potokowego. Ła­two pomylić ją zarówno z pstrągiem, które­go przypomina kształtem ciała, jak i z łoso­siem - ze względu na podobne ubarwienie.
Troć ma gruby trzon ogona i podobnie jak pstrąg potokowy długą kość na podniebieniu - lemiesz - pokrytą dwoma szeregami zębów. Na lemieszu łososia jest tylko jeden szereg zębów. Zdobi tę rybę znacznie więcej czar­nych plamek niż łososia, zwłaszcza w okoli­cach żuchwy i pokrywy skrzelowej.Najważniejszy jest dołek Po letniej wędrówce do słodkich wód, trocie odbywają tarło w okresie od października do stycznia. Ikrę składają na drobnym żwirze w górnych partiach rzek. Dołek, w którym składane są jaja, wykopują samice. Wypływa­ją one na powierzchnię, a następnie moc­nymi uderzeniami ogona rozgarniają żwir. W odróżnieniu od łososi, które zazwyczaj gi­ną zaraz po tarle, wiele troci przeżywa tarło i składa ikrę przynajmniej jeszcze raz. Młode osobniki wykluwają się po upływie dwu - trzech miesięcy, jednak przez następny miesiąc pozostają zakopane w żwirze. Później opuszczają swą kryjówkę i zaczynają żerować. Na tym etapie nie można jeszcze odróżnić ich od młodych pstrągów potokowych, ale rok lub dwa lata później, gdy przeniosą się do ujścia rzeki, ich ciało przybierze srebrną barwę. Dlaczego tak się dzieje, do dzisiaj nie wiadomo. Zwykłe pstrągi potokowe nie przechodzą podobnej transformacji.

W kierunku morza
Niektóre młode osobniki pozostają w pobli­żu ujścia i po kilku miesiącach wracają w gó­rę rzek, ale bardzo niewiele z nich odbywa później tarło. Większość ryb przenosi się do morza, aby przez co najmniej rok żerować na skorupiakach, mięczakach i im podobnych. W odróżnieniu od łososi, trocie nie wyrusza­ją w długą morską wędrówkę. Z reguły za­trzymują się przy brzegu, gdzie szukają obfitujących w pokarm żerowisk. Polują tam na stada szprotek i dobijaków.

Morscy zwiadowcy
Trocie, podobnie jak łososie, mają mocno za­kodowany zapach rzek, z których pochodzą. Dlatego też zdecydowana większość z nich powraca na tarło do swoich macierzystych potoków. Jednakże liczba wędrownych troci znacznie przewyższa liczbę łososi. Tłumaczy to sporadyczną obecność przedstawicieli te­go gatunku w rzekach, w których na ogół się nie rozmnażają.