UKLEJA - MAŁA ŚLICZNOTKA

Ukleje należą do naszych najpospolitszych ryb. Są niewielkie, ale w wędkarstwie znaczą wiele. Młodzi wędkarze od uklei rozpoczynają przygodę z wędką, a doświadczeni mistrzowie dzięki nim wygrywają poważne turnieje

Ukleje są pospolite w większości naszych wód - od podgórskich rzek po jeziora. Unikają małych strumieni i płytkich, niewiel­kich stawów. Są rybami niewielkimi, najczę­ściej łowi się osobniki o długości 15-18 cm. Ze względu na swą wysoką liczebność ukleje stanowią ważne źródło pokarmu dla drapież­ników. Niekiedy są mylone z młodymi bole-niami. Łatwo tego uniknąć uważnie ogląda­jąc głowę ryby. Ukleja ma krótki, nie sięgają­cy oka, skierowany do góry pysk. Pysk bole-nia jest skierowany do przodu i sięga za oko.

Żywe srebro
Ukleje mają wysmukłe, wąskie ciała. Ich grzbiety są niebieskawozielone, boki srebrzy­ste, a brzuchy białe. Ich grzebity sa niebieskawozielone, boki srebrzyste, a brzuchy białe. Ich oczy są stosunkowo duże. Delikatne łuski uklei zawierają krysz­tałki guaniny - substancji podobnej do ma­sy perłowej wytwarzanej przez małże.
Do XIX wieku we Francji ukleje miały spo­re znaczenie gospodarcze, gdyż z ich łusek wytwarzano sztuczne perły. Skierowany ku górze pysk pozwala łatwo odróżnić ukleję nie tylko od bolenia, ale rów­nież od młodych płoci i jelców. Ukleje mają długie płetwy odbytowe, w których jest od 16 do 23 promieni miękkich, podczas gdy u jelca jest ich 10-11, a u płoci 12-14.
Srebrzysta barwa boków pozwala przeby­wającym blisko powierzchni wody uklejom znakomicie maskować się przed innymi ry­bami. Światło odbijające się od łusek sprawia, że dla drapieżnika obserwującego je od dołu są na jasnym tle nieba niewidoczne. Z kolei ciemne grzbiety utrudniają polowanie pta­kom, którym trudno zauważyć stado uklei na tle ciemnego dna.
Ukleje żywią się spadającymi na wodę owa­dami, niewielkimi skorupiakami oraz larwa­mi wodnych owadów, a nawet glonami. Nie gardzą również jadalnymi cząstkami zawar­tymi w ściekach odprowadzanych do wód.

W spokojnej wodzie
Często spotyka sie ukleje w towarzystwie jelców. Zasiedlaja spokojne części nurtów rzek oraz wody stojące, zwałszcza mające okresowe połączenie z rzekami. Przy podwyższonej wo­dzie w rzekach ukleje chronią się za przeszko­dami, które spowolniają nurt.
Mimo ochronnych barw co roku wiele uklei pada ofiarą drapieżników - boleni, sandaczy, okoni, a nawet szczupaków oraz rybożernych ptaków - rybitw, kormoranów, czapli, a tak­że zimorodków. Pewnym zabezpieczeniem przed drapieżnikami jest to, że zawsze prze­bywają w dużych stadach. Stado łatwiej wy­krywa drapieżnika, który zdezorientowany błyskawicznymi ucieczkami ryb w różnych kierunkach nie zawsze potrafi skutecznie za­atakować konkretnego osobnika.